이준기~Pretty Face♡

- 3 -

(2/2)

ท้องฟ้าของโตเกียวที่มองจากชั้น 36 ของโรงแรมในเครือ อเวนิว เจแปนนั้น เป็นสีคล้ายเทอร์ควอยซ์ซีดๆ ที่โปร่งใส เมฆเป็นริ้วประปรายแต้มสีขาวบนผืนฟ้า ดูกลมกลืนไปกับตึกสูงเบื้องล่าง
โทรศัพท์มือถือที่เพิ่งจะสิ้นสุดบทสนทนาไปเมื่อไม่นานยังคงเปิดค้างไว้ และวางอยู่บนโต๊ะกลมเล็กสีเดียวกับโซฟา มีกล่องบุหรี่ Mild Seven ที่ข้างในว่างเปล่าวางอยู่ด้วยกัน ส่วนตัวเจ้าของโทรศัพท์และบุหรี่ตอนนี้กลับยืนอยู่ที่ระเบียง

มือเรียววางบนขอบระเบียง บุหรี่ที่เหลือครึ่งมวนถูกคีบไว้อย่างนั้น ปล่อยให้ควันลอยอ้อยอิ่งขึ้นไปเบื้องบน แล้วค่อยถูกพัดกระจัดกระจายไปกับสายลมอ่อนๆ ของยามสาย เช่นเดียวความคิดที่ล่องลอยไปยังที่ไกลแสนไกล
เสียงโทรศัพท์ในห้องนอนดังขึ้นอีกครั้ง ชายหนุ่มกระพริบตาปริบๆ เรียกสติกลับมาอยู่ ณ ปัจจุบัน เขาขยี้บุหรี่ที่ไม่ได้สูบลงกับที่เขี่ยบุหรี่ที่วางไว้ข้างๆ เดินเข้ามาภายในห้อง มองหาโทรศัพท์ในที่ที่มันควรจะอยู่ แต่ตอนนี้มันหายไปจากตรงนั้นแล้ว

เสียงที่น่ารำคาญเหลือเกินในความคิดของโซจองวูตอนนี้ ยังคงดังอย่างต่อเนื่องขณะที่เจ้าตัวเดินวนหาไปรอบๆ ห้อง จนในที่สุดก็พบมันซ่อนอยู่ใต้หมอนที่กลิ้งโค่โร่อยู่ข้างเตียง
"เยาโบเซโย" ด้วยความเคยชิน โซจองวูรับสายด้วยภาษาดั้งเดิม ก่อนจะนึกขึ้นมาได้ว่า ถ้าต่อสายมาที่เครื่องในห้องคงไม่พ้นเป็นสายจากในโรงแรม
ปลายสายส่งเสียงอึกอักครู่หนึ่ง ก็ตอบกลับมาด้วยภาษาเกาหลีแบบแปร่งๆ
"ท่านผู้อำนวยการคะ เลขาของท่านมารอพบ***ค่ะ" เสียงหวานใส ที่ดูกึ่งกล้ากึ่งกลัวของโอเปอเรเตอร์ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกขำ เขาตอบกลับไปด้วยภาษาญี่ปุ่นชัดเจน
"ผมชื่อโซจองวูครับ อาจจะลำบากสำหรับคนญี่ปุ่น เพราะงั้นจะเรียกว่าโซเฉยๆ ก็ได้" ผู้อำนวยการคนใหม่กลั้นหัวเราะ แล้วปรับเสียงให้ดูเป็นการเป็นงานขึ้น "บอกคุณเลขาว่าผมจะพร้อมในอีก 15 นาที จากนั้นให้เขาขึ้นมาที่ห้องได้เลย"

โอเปอเรเตอร์สาวผู้โชคดี (?) ได้แต่รับคำด้วยความประหม่า ใครจะไปรู้ว่าผู้อำนวยการที่ถูกส่งมาจากเกาหลีจะพูดภาษาญี่ปุ่นได้ไร้ที่ติขนาดนี้ แถมน้ำเสียงขี้เล่นนั่นก็ทำให้หน้าของเธอร้อนผ่าว ผู้อำนวยการคนใหม่ที่ใครๆ คาดไว้น่าจะเป็นตาแก่จู้จี้ที่คอยมาจบผิดการทำงานของพวกเธอมากกว่า...ใครที่ทำเสียงนุ่มนวลชวนละลายได้ขนาดนี้
"เอ้อ แล้วก็..." เสียงท่านผู้อำนวยการดังขึ้นอีกครั้ง หญิงสาวรีบตั้งสติตอบรับ "ค่ะ ท่านผอ."
"โซจองวูครับ" ชายหนุ่มแก้ "รบกวนสั่งมื้อเช้าให้ผม 2 ที่ ด้วยนะครับ"
"คะ?"คราวนี้คำตอบรับออกจะฟังดูงงๆ อยู่ซักหน่อย ชายหนุ่มรีบอธิบาย
"ผมรู้ว่านี่มันค่อนข้างจะสายแล้ว" โอเปอเรเตอร์สาวมองที่นาฬิกาข้อมือ 11:12 ไม่ใช่สายหน่อยหรอกย่ะ นี่มันสายมากๆ จนใกล้จะเที่ยงแล้วต่างหาก แต่หญิงสาวก็พอจะรู้ว่าสิ่งไหนที่ควรพูด หรือไม่ควร เธอได้แต่รอฟังคำสั่งของท่าผอ.คนใหม่เท่านั้น
"แต่ผมยังไม่ได้ทานอะไรเลยตั้งแต่เมื่อคืน เพราะงั้นขอกาแฟกับอะไรก็ได้ให้ผมหน่อย แล้วก็ให้คุณเลขาด้วย ให้เขามากินด้วยกันที่ห้องผม ถ้าไม่งั้นผมคงต้องรอทานมื้อเย็นรวดเดียวแน่ๆ เลย"
โอเปอเรเตอร์สาวเกือบจะหัวเราะคิกออกมา น้ำเสียงเป็นกันเอง (ที่ฟังดูค่อนไปทางออดอ้อน) ทำให้เธอหายเกร็งไปเยอะ
"เข้าใจแล้วค่ะ จะจัดการให้ค่ะ ท่านผอ."

โซจองวูวางสายไปพร้อมกับบ่น "บอกให้เรียกว่าโซจองวูต่างหากล่ะ"
ชายหนุ่มสะบัดหัว ปล่อยผ่านเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ไปพร้อมกับเดินเข้าห้องน้ำ เขาต้องพร้อมในอีก 15 นาที

----------------------

เสียงเคาะประตูดังขึ้นเมื่อนาฬิกาบอกเวลา 11:30 พอดีเป๊ะ
โซจองวูย่นจมูก ใส่กระจกบานยาวตรงหน้า มือยังคงพยายามจัดการกับเนคไทที่ดูแปลกๆ = =" ทำไมคนญี่ปุ่นไม่ใช้เนคไทแบบซิปนะ? สะดวกดีออกจะตาย
เขาอาบน้ำแต่งตัวเสร็จตั้งแต่ 13 นาทีแรก เรียกว่าเร็วจนถ้าผอ.โรงแรมอเวนิว ที่โซลมาเห็นเข้าคงจะอ้าปากค้าง (ปกติเขาเคยใช้เวลาน้อยกว่า 30 นาทีซะที่ไหน?) มีเวลาอีก 2 นาทีให้เตรียมใจก่อนรายงานตัวกับคนที่จะต้องมาติดหนึบอยู่กับเขาตลอดเวลาที่อยู่ที่นี่
อีกฝ่ายเผื่อเวลาให้เขาอีก 3 นาทีเป็นมารยาท (เรื่องพรรค์นี้ใครเป็นคนออกกฎกันนะ?)

นั่นแหละ... แล้วเขาก็ต้องเป็นฝ่ายเดินไปเปิดประตูให้...อืม...ให้...
รถเข็นแบบที่เห็นปุ๊บก็รู้ได้ปั๊บว่า 'รูมเซอร์วิสมาถึงแล้ว~'
แต่ว่ามาตรฐานของโรงแรมอเวนิว เจแปนนั้นคงจะสูงอยู่ซักหน่อย พนักงานรูมเซอร์วิสที่อยู่ด้านหลังรถเข็นถึงได้ใส่ชุดเดรสสั้นแค่เข่าแนววินเทจสีเบจ เขาเห็นหน้าเธอไม่ถนัดนัก เพราะผมยาวสีน้ำตาลดัดเป็นลอนหลวมๆ ล้อมกรอบใบหน้าด้านข้างที่ก้มๆ เงยๆ ง่วนอยู่กับโต๊ะรับแขกที่ออกจะ...รกไปหน่อย แต่เพียงครู่เดียวเธอก็จัดการให้มันแปรสภาพเป็นโต๊ะอาหารเช้าแบบง่ายๆ ให้เขาได้
โซจองวูมองแขนเรียวเล็กที่เปิดฝาครอบออก หยิบจานอาหารเช้ามาจัดบนโต๊ะรับแขกจนเรียบร้อย ดวงหน้าสะอาดจึงเงยขึ้นสบตาคนที่มองอยู่ก่อน

"พร้อมแล้วค่ะท่านผอ.จะเริ่มประชุมนอกรอบพร้อมกับทานกลางวันใช่มั้ยคะ?"

= ="
คำพูดที่ราวกับจงใจเน้นหนักตรงคำว่า ทานกลางวัน ทำให้อะไรบางอย่างในใจของชายหนุ่มร่วงวูบลงไปถึงตาตุ่ม รู้สึกคุ้นเคยยังไงก็ไม่รู้เฮะ...
ถ้อยคำที่ผ่านออกมาจากลำคอมีเพียง "อ้อ... คุณเป็นเลขาของผม"
หญิงสาวพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น
"ขอโทษที่ไม่ทันแนะนำตัว ยู อันริ ค่ะ ที่จริงดิฉันควรจะเตรียมงานตั้งแต่เมื่อวาน แต่ก็..."
คำพูดหยุดลงแค่นั้น ไม่ต้องพูดต่อก็รู้ เหตุผลก็เพราะเขาไม่ได้เข้ามาที่โรงแรมจนกระทั้งดึกน่ะสิ... ดึกขนาดที่ว่าคงไม่มีคนสติดีๆ ที่ไหนรอคุยงานอยู่หรอก... คำพูดเรียบเฉย ไม่แสดงอารมณ์ ฟังเผินๆ เหมือนจะเอ่ยถึงความบกพร่องของตัวเอง แต่ก็มีความนัยเชิงตำหนิเขาแบบที่คนโง่เท่านั้นถึงจะฟังแล้วไม่รู้สึก
...ร้ายเฮะ ยายคนนี้...

"คุณยู?" เขายิ้มโปรยเสน่ห์ ผงกหัวนิดหนึ่ง "นั่งดีกว่าครับ เรามีเวลาไม่มากนี่นะ เริ่มเลยก็แล้วกัน" ชายหนุ่มเดินอ้อมไปนั่งที่โซฟาอีกฝั่งหนึ่ง หยิบกาแฟขึ้นมาจิบ... แปลกจัง.... ไม่ได้บอกแท้ๆ แต่กลับรู้ว่าเขาชอบกาแฟ 1 น้ำตาล 2 ใส่ครีมสด...
"ค่ะ" ไม่รอให้เขาเรียกซ้ำ ยู อันริ หอบแฟ้มปึกใหญ่มาวางที่โซฟาด้านตรงข้าม และตัวเธอก็นั่งตามลงมา
"เล่มนี้เป็นนโยบายเชิงกลยุทธ์ กับเป้าหมายของโรงแรม อ่านคร่าวๆ ก็ได้ค่ะ เพราะผู้จัดการทั่วไปจะพูดเรื่องนี้อีกครั้งในที่ประชุม ส่วนปึกหลังที่คั่นไว้เป็นแผนกลยุทธ์ เป้าหมายกับปัญหาใน 2 ปีที่ผ่านมา"
มือเรียวสวยที่แต่งเล็บแบบฝรั่งเศสเปิดแฟ้มใหญ่ผ่านคล่องแคล่ว แล้วปิดลง หยิบแฟ้มเล่มเล็กมาเปิดพลิกหาหน้าที่ทำเครื่องหมายเน้นข้อความไว้
"ชุดนี้เป็นผลการประกอบการใน 2 ไตรมาสที่ผ่านมาค่ะ กับความคาดหมายของปีนี้ แล้ว 3 แผ่นหลังเป็นกิจกรรมย่อยเพื่อโปรโมทโรงแรมของปีนี้ค่ะ"
มือใหญ่ยังคงมือถ้วยกาแฟค้าง โซจองวูค่อยๆ วางถ้วยกาแฟบนจานรอง ยกมือขึ้นปิดปากกระแอม "เอ่อ... ผมต้องเริ่มจาก...."
ชายหนุ่มสบตาหญิงสาวตรงหน้าที่ยิ้มบางๆ และส่งแฟ้มเล่มใหญ่มาให้ "นโยบายหลักค่ะ ท่านผอ."

.

...ยายปีศาจ! แม่มดแห่งฝันร้ายในคราบนางฟ้า...

เขารู้แล้วว่าความรู้สึกคุ้นเคยมันมาจากไหน... ผู้หญิงสวยๆ ที่เข้มงวดกับเรื่องงาน...
นี่มัน... นี่มัน... เลขายูน ในซาวแทร็คเสียงญี่ปุ่นชัดๆ TT______TT

...อย่าให้รู้นะว่าใครเป็นคนคัดเลขามาให้เขา - -^

ฮึ่ม...

----------------------

"ฮะ.... ฮัดเช้ย!!!" เสียงจามดังลั่นในห้องประชุมที่เงียบสงัด ทำให้ผู้จัดการฝ่ายทรัพยากรมนุษย์ชะงักพร้อมๆ กับสคริปท์ที่ท่องมาอย่างดีในหัวปลิวกระจาย
สายตาทุกคู่พุ่งตรงไปยังหัวโต๊ะ ที่ซึ่งผอ.ของโรงแรมอเวนิว โซล นั่งหน้าแดงเอามือปิดปาก
"มะ... ไม่ต้องสนใจผม ... ต่อเลย.. ฮาาาาดเช้ยย!!"
เลขายูนวางปากกาจากการจดบันทึกการประชุม หันมากระซิบกับโซลกงชาน
"ให้ลดแอร์มั้ยคะ ผอ.โซล"
โซลกงชานพยักหน้า "ก็ดีเหมือนกัน ไม่รู้ทำไม...จู่ๆ ก็รู้สึกหนาวขึ้นมา"
เลขายูนก้มหัวให้ทุกคนก่อนกล่าวขอโทษเบาๆ แล้วเดินออกไป สักพักอากาศเย็นๆ ในห้องประชุมก็อุ่นขึ้นเล็กน้อย
เลขายูนกลับเข้ามากระซิบกระซาบ "อีกครึ่งชั่วโมงถึงจะเลิกประชุม แล้วจะเตรียมยาแก้หวัดไว้ให้นะคะ"
โซลกงชานผงกหัวขอบคุณเลขาคู่ใจ "หลังจากนี้มีประชุมอีกรึเปล่า?"
"ไม่มีค่ะ ไม่มีนัดด้วย ท่านประธานจะกลับบ้านเลยก็ได้นะคะ"
"งั้นก็เอาตามนั้น" ชายหนุ่มหันไปยังผู้ร่วมประชุม ทั้งหมดยังคงมองมาที่เขา เมื่อหันกลับไป ทุกคนก็หลบสายตากันวูบวาบ

"เอาล่ะ ขอโทษที่ขัดจังหวะ... ประชุมต่อกันเลยครับ"

...TBC...

author's note : ขอโทษที่หายไปนานค่ะ T^T
ช่วงเดือนนี้โจว์ยุ่งมาก - มากที่สุดจนไม่มีเวลาแม้แต่จะอัพบล็อคสั้นๆ แต่มีฟิค(สั้นๆเหมือนกัน) มาให้อ่านกันบล็อคบูดนะเออ~
มีแฟนอาร์ตจากคุณ (หรือน้อง?) um รอแปะอยู่เหมือนกัน แต่ของติดไว้ก่อนน่อ...><~~~
theme ใหม่ก็ยังไม่ได้เปลี่ยน อ๊ากกก ><~~ ตาย ตาย = ="

ไปล่ะค่า โปรเจคท์ หฤโหดรออยู่~